പ്രകൃതിയും കവിയും
"കവികളെ ;നിങ്ങള്‍ കണ്ണുവെച്ചാണിന്നീ
പ്രകൃതിതാളമുടച്ചു കളഞ്ഞതും! "
നിശിതമാം വാക്കില്‍ കൂരമ്പു പെയ്തപോല്‍
അശനിപാതങ്ങളേല്‍ക്കുന്നു പ്രജ്ഞയില്‍ .
ചര്‍ച്ചകള്‍ ,വീഴ്ച;ചിക്കിചികഞ്ഞങ്ങു
നാരുകീറിക്കുരച്ചു കുഴയവേ,
നേരതിന്റെ മറ നീക്കി വന്നിടും ,
പാരിതിന്റെ നിയമങ്ങളാണതും !
കേള്‍ ,മഹാത്മന്‍ , കാവ്യകൃത്തുക്കളീ
ഭൂമി തന്നില്‍ ജനിക്കാതെ പോയെങ്കില്‍ ,
നേരെ മുന്നില്‍ വിരിയുന്ന പൂവിന്റെ
ചാരുശോഭ ,പിന്നാരു വര്‍ണ്ണിക്കുവാന്‍ ?
ചോര വാര്‍ന്നുഴറുന്ന ഭൂമിതന്‍
ദീനരോദനമാരു പകര്‍ത്തിടാന്‍?
നീരുവറ്റിക്കുഴയവേ,മറ്റൊരു
നാവതായിങ്ങിതാരു ചമഞ്ഞീടാന്‍ ?
നേരു ചൊല്ലുവാന്‍ വാക്കുകള്‍ തന്നൊരാ
ഭാഷയെ ,വാനിനോളമുയര്‍ത്തുവാന്‍
കാമനയ്ക്കു കടിഞ്ഞാണതില്ലെങ്കില്‍
കാറ്റിലാകുന്ന ചേതനയോര്‍ത്തിടാന്‍
ഉള്ളിലെക്കാടു വെട്ടിത്തെളിക്കുവാന്‍
വെള്ളമിറ്റിത്തരിശു നിലങ്ങളില്‍
തെല്ലു നന്മ വിതച്ചതു കൊയ്യുവാന്‍,ആ-
-കൊയ്ത്തുപാട്ടിന്നുമീണമായ്‌ ,താളമായ്!
ചോദ്യശരങ്ങളെയ്തങ്ങനീതിതന്‍
വേരറുത്തങ്ങു ദൂരേക്കെറിയുവാന്‍
പോരടിക്കുന്ന രൗദ്രഭാവങ്ങളില്‍
വേര്‍പെടുന്നൊരാ നന്മയെത്തേടുവാന്‍
ആമയങ്ങളണയ്ക്കുമമ്മിഞ്ഞയില്‍
ആത്മബോധമുണര്‍ത്തി ജ്വലിക്കുവാന്‍
ആളിയാളിപ്പടരുന്നൊരഗ്നിയാം
മാതൃഭൂവിനോടുള്ളനുരാഗമായ്‌ !
ജനിമൃതികള്‍ക്കര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ തേടുവാന്‍
അതു പാഠമായ്,ബോധമായ്‌ പകരുവാന്‍
പടവാളുകള്‍ വാക്കില്‍ ,ജ്വലിക്കുമാ
കവികുലത്തെ മറക്കുവതെങ്ങനെ?
ഒരുവാക്കിലൊരായിരം വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍
മറുവര്‍ണ്ണത്തിലായിരം ബിംബങ്ങള്‍
ഇതു മറ്റാര്‍ക്കു കഴിയുവാന്‍ ,വാക്കിനാല്‍
ഋതുഭേദങ്ങളമ്മാനമാടിടാന്‍?
